Πρόκειται για τον Ηρακλή Τσικλητήρα, μοναχοπαίδι του σπουδαίου Βουλευτή του Αγροτικού Κόμματος Σταύρου («Λουλη») και της Καλλιόπης Καντακουζηνού του Σίμωνος. Ο Ηρακλής Τσικλητήρας γεννήθηκε το 1923 στο Ναύπλιο. Τελείωσε το δημοτικό σχολείο στην Πύλο και το γυμνάσιο στην Ευαγγελική Σχολή Αθηνών, στη Νέα Σμύρνη, όπου η οικογένεια έζησε μετά το θάνατο του πατέρα του. Στη συνέχεια, έδωσε εξετάσεις και μπήκε στη Νομική Σχολή Αθηνών από όπου και αποφοίτησε. Άσκησε τη δικηγορία για τρία χρόνια και έπειτα έδωσε εξετάσεις και διορίστηκε στο Συμβούλιο Επικρατείας, όπου και παρέμεινε ως και τη συνταξιοδότησή του το 1995, με το βαθμό του Αντιπροέδρου.
    Όταν αποφάσισε να αποκτήσει τη δική του οικογένεια, παντρεύτηκε, το 1953, την Σταυρούλα Γεωργίου Φρέντζου*. Έκανε μαζί της δύο παιδιά, τον Σταύρο και την Καλλιόπη. Ο αγαπημένος γιός του Ηρακλή, ο Σταύρος, έφυγε πρόωρα από τη ζωή πριν μερικά χρόνια. Ήταν γεννημένος το 1954 και αποφοίτησε από το Κολέγιο Αθηνών το 1973. Σπούδασε και εκείνος στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Είχε μια πετυχημένη -αν και μικρής σχετικά διάρκειας- καριέρα ως Καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Le Mans. Κατά συνέπειαν ο πατέρας αυτού, ο Ηρακλής, ήταν και ο τελευταίος Τσικλητήρας και έφυγε πλήρης ημερών (95 ετών)! Η κηδεία του έγινε το Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου στο Κοιμητήριο της Νέας Σμύρνης. Καλό παράδεισο στον σεμνό, ευγενέστατο και καλοπροαίρετο  λάτρη της Πύλου και της ιστορίας της, στον αείμνηστο Ηρακλή Τσικλητήρα! Θερμά συλλυπητήρια στην αγαπημένη κόρη του, επίσης δικηγόρο, Καλλιόπη καθώς και στην κόρη αυτής, Λίνα!

(*Η Σταυρούλα ήταν κόρη του πάπα Γιώργη Φρέντζου που την εποχή των «Σταφιδικών Γεγονότων» του 1935 ήταν 10χρονη μαθήτρια στο σχολείο της Πύλου).

Στη κεντρική φώτο ο Ηρακλής σε πρόσφατη εκδήλωση στην Πύλο προς τιμήν του θείου του (αδελφού του πατέρα του), του Ολυμπιονίκη Κωστή Τσικλητήρα, στην οποία τιμήθηκε και ο ίδιος με πλακέτα από τον Δήμο Πύλου.

 

Ο πατέρας του Ηρακλή, ο σπουδαίος Σταύρος(«Λούλης») Τσικλητήρας, βουλευτής του ΑΚΕ και ο συνδυασμός αυτού το 1932.


                           * Λίγα περί της σπουδαίας οικογένειας «Τσικλητήρα» της Πύλου.
Η ευγενούς καταγωγής οικογένεια «Τσικλητηρα», ξεκινάει στην Πύλο από τον αγωνιστή του 1821 Νικόλαο Τσικλητήρα. Νέος μετανάστευσε στην Βοστόνη των Η.Π.Α. απ’ όπου με την έκρηξη της Επανάστασης ήρθε στην Πελοπόννησο και ορίστηκε λιμενάρχης της τότε Επαρχίας Μοθώνης στο Νιόκαστρο. Με την ανακατάληψη του Νιόκαστρου από τους Τούρκους το 1825 έφυγε για την Ύδρα, όπου ανέλαβε αρχιγραμματέας της β’ Μοίρας του Στόλου, κοντά στον Αντιναύαρχο Γ. Σαχτούρη. Μετά την απελευθέρωση διορίστηκε ειρηνοδίκης Νεοκάστρου.
Ο γιός του γεννήθηκε στη Βοστόνη το 1815 και λεγόταν επίσης Νικόλαος. Ασχολήθηκε με την πολιτική και το 1850 διορίστηκε Δήμαρχος Πύλου δια βασιλικού διατάγματος. Ήταν τίμιος και ικανός. Διετέλεσε και βουλευτής σε πέντε περιόδους από το 1861 έως το 1875.
 Ο πολιτικός Νικόλαος είχε δύο γιούς: Τον Ιατρό Ηρακλή και τον Φαρμακοποιό Διονύσιο (1849-1936). Ο Ιατρός Ηρακλής Ν. Τσικλητήρας διετέλεσε επί 20 συνεχή έτη Δήμαρχος Πυλίων και Πρόξενος της Γαλλίας. Είχε 3 παιδιά: Τον Κωστή, την Ελένη και τον Σταύρο (ή «Λούλη» ή «Λούτσι»). Πέραν του «φαινομένου» Κωστή ( Χρυσού Ολυμπιονίκη στη Στοκχόλμη το 1912 στο άλμα εις μήκος άνευ φοράς και Χάλκινου στο ύψος άνευ φοράς καθώς και Αργυρού Ολυμπιονίκη στο Λονδίνο το 1908 στο απλούν και στο ύψος άνευ φοράς), σπουδαία προσωπικότητα για την Πυλία, αλλά και για ολόκληρο τον καταταλαιπωρημένο αγροτικό κόσμο της Πελοποννήσου την εποχή του Μεσοπολέμου, υπήρξε και ο αδελφός του μεγάλου Ολυμπιονίκη, ο Σταύρος.
     Ο Σταύρος Τσικλητηρας του Ηρακλή («Λούλης» ή «Λούτσι») γεννήθηκε στην Πύλο το 1893. Τελείωσε ο Σχολαρχείο στην Πύλο και στη συνέχεια ήρθε στην Αθήνα όπου σπούδασε στη Νομική Σχολή. Στη συνέχεια διορίστηκε στο Δικαστικό Σώμα και υπηρέτησε ως Πρωτοδίκης στη Χίο και το Ναύπλιο. Στη Χίο γνώρισε την Καλλιόπη Καντακουζηνού που καταγόταν από τη Σμύρνη και την παντρεύτηκε.
     Το 1923 γεννήθηκε ο μοναχογιός τους Ηρακλής στο Ναύπλιο και λίγο αργότερα παραιτήθηκε από το Δικαστικό σώμα και γύρισαν οικογενειακώς στην Πύλο. Έγινε γνωστός στον αγροτικό χώρο ήδη από τον Ιούνη του 1923 με τη συμμετοχή του στο συνέδριο του Πύργου και τον Οκτώβρη του 1923 είναι και αυτός μαζί με τους Δ. Νικολαΐδη και Ιω. Παπαχριστοπουλο στην Επιτροπή των σταφιδικών Ενωσεων Πελοποννήσου, Ιονίων νήσων και Λακωνίας, που συγκαλεί το Β’ Πανσταφιδικό Συνέδριο Πατρών.
     Στην Πυλία ο Λούλης Τσικλητήρας μαζί με τον Τάσο Κουλαμπά και τον Ζαχαρία Κουρέτα δημιούργησαν μια πρωτοφανή όσον αφορά την οργάνωση και την αποτελεσματικότητα, Αγροτική Κίνηση Συνεργασίας. Επρόκειτο για ένα ιδιότυπο, προοδευτικό Αγροτικό «Κόμμα» που κατέβηκε στις εκλογές της 16ης Δεκεμβρίου του 1923 με διμελής  σχεδιασμό (Στ. Τσικλητήρας- Νομικός και Δημ. Μαργιέλης- Ιατρός) και το οποίο στη συνέχεια κατάφερε να προωθήσει τις δίκαιες αγροτικές κινητοποιήσεις καθ’ όλην σχεδόν τη διάρκεια του Μεσοπολέμου (μέχρι το 1936). Ο Λούλης «ταρακούνησε» με τον λόγο του τον πολύπαθο κόσμο της υπαίθρου που τον αποκαλούσε «Το αηδόνι της Αγροτιάς». Πρωτοστάτησε σε κρίσιμα συνέδρια και συλλαλητήρια από το 1927 μέχρι και το 1931. Ήταν εκ της αριστερής του πτέρυγας, ιδρυτικό στέλεχος, του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδας και το 1932 εξελέγη πανηγυρικά Βουλευτής Μεσσηνίας. Διέθετε ευρύτατη πολιτικοοικονομική μόρφωση και τον Μάρτη του 1929 συμμετέχει στην συντακτική ομάδα του σοσιαλιστικού περιοδικού «Ελεύθερη Σκέψη» που θα εκδιδόταν στην Καλαμάτα. Το περιοδικό αποτέλεσε όργανο συσπείρωσης και εστία κοινωνικής και ιδεολογικής ζύμωσης και πολιτικής διαμάχης. Νεαροί της Καλαμάτας ένιωθαν την ανάγκη να παλέψουν ενάντια στην απομόνωση και το σκοταδισμό, ενάντια στην «δέσμευση και υποδούλωση της σκέψης»! Για παράδειγμα ήδη από το 1ο τεύχος του περιοδικού σε κείμενο με τίτλο «Οι σκέψεις μας», ο αγνός ιδεολόγος Τσικλητήρας φέρεται κατά του νομοσχεδίου περί «Ασφαλείας του Κοινωνικού Καθεστώτος» (το περιβόητο «Ιδιώνυμο») που προωθούσε η Κυβέρνηση Βενιζέλου, θεωρώντας πως μαζί με το προετοιμαζόμενο «Περί Τύπου», έχει σκοπό να υποδουλώσει την σκέψη. Δηλώνει επίσης πως δεν τον εκφράζει η αρχή «Η Τέχνη για την Τέχνη» αλλά η αρχή «Η Τέχνη για έναν κοινωνικό σκοπό»! Και ποιός μεγαλειωδέστερος σκοπός για τον Λούλη, από το «να εξυψωθεί ολόκληρη η τάξη των μικρών, ταπεινών και καταφρονεμένων αδιακρίτως φυλής και θρησκεύματος, στη θέση που της ανήκει από τον κύριο οικονομικό ρόλο που παίζει στην κοινωνία;» Για τις ριζοσπαστικές του αντιλήψεις και την άκαμπτη αγωνιστικότητά του δέχθηκε σκληρές πιέσεις και απαγορεύσεις ομιλιών και συγκεντρώσεων του από τις δυνάμεις της Αντίδρασης.
     Όμως το 1935, ενώ οι επιστήθιοι φίλοι και συναγωνιστές του (**όπως οι Χρήστος και Παναγιώτης Κουβελιωτης, ο Ζαχαρίας Κουρέτας κ.α.), που πορεύτηκαν μέσα από εκείνο το ιδιότυπο, προοδευτικό, καθ’ όλα «νόμιμο» και πατριωτικό ΑΚΕ της Πυλίας, αποφεύγοντας τις οδυνηρές για το Κίνημα διώξεις και εκτοπίσεις που υπέστησαν κυρίως σημαντικότατα αγροτικά στελέχη του ΚΚΕ, και οι οποίοι συναγωνιστές του αυτοί,την περίοδο εκείνη της κλιμάκωσης του Κινήματος, τάσσονται νομοτελειακά και επίσημα με το «Παλλαϊκό Μέτωπο», τότε ο Λούλης Τσικλητήρας προβαίνει παραδόξως σε τοπική σύμπραξη με το συνδυασμό των βασιλοφρόνων της Μεσσηνίας. Κάτω όμως από το βάρος των τύψεων το βράδυ των εκλογών της 9ης Ιούνη, ο ειλικρινής και ανυστερόβουλος Λούλης Τσικλητήρας, αυτοκτονεί με περίστροφο στο σπίτι του φίλου του Μήτσου Ανεστόπουλου, στο Χανδρινού όπου και φιλοξενούταν! Πριν καν μάθει τα επίσημα αποτελέσματα των εκλογών. Και είναι ο μόνος πολιτικός στην Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας που αυτοκτόνησε για λόγους πολιτικής ευθιξίας, για τη λάθος πολιτική του εκτίμηση και τοποθέτηση. Ο μόνος πολιτικός που αυτοκτόνησε από πολιτική εντιμότητα! Ο ηγέτης Τσικλητήρας έμελλε να είναι απών από τα γεγονότα της μεγάλης Σταφιδικης Εξέγερσης του Αυγούστου του 1935 που ακολούθησε…
      Σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχει στην Πύλο ούτε έστω μια μικρή οδός που να θυμίζει το όνομα του εντίμου εκείνου ανδρός που ενέπνευσε όσο κανείς άλλος την πολύπαθη αγροτιά και του οποίου η μνήμη μένει χρόνια στην σκιά του αδελφού του, του μεγάλου Ολυμπιονίκη! Κάποια στιγμή, όπως έχει χιλιοειπωθεί από πλήθος απλού κόσμου της Πυλιακής υπαίθρου, η Δημοτική Αρχή οφείλει να τιμήσει δεόντως τον Σταύρο («Λούλη») Τσικλητηρα! Και ξεχωριστά αλλά και μέσα στα πλαίσια της επετείου της -όχι τυχαία εκεί στην Πύλο-, μεγάλης Σταφιδικής Εξέγερσης της 26ης Αυγούστου του 1935 στην οποία συμμετείχε σύσσωμος ο αγροτικός κόσμος της ευρύτερης περιοχής ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης. Ο Λούλης Τσικλητήρας μπορεί να μην μπόρεσε να λάβει μέρος στην κλιμάκωση του μεγάλου Σταφιδικού Κινήματος του Μεσοπολέμου, αλλά για 12 ολόκληρα χρόνια πρωταγωνίστησε σε αυτό και σε μεγάλο βαθμό καθόρισε και την πορεία της εξέλιξής του!
(**Δεν είναι τυχαίο ότι ο μόλις εκλιπών γιός του «Λούλη», o Ηρακλής, όταν κατέφθανε στην Πύλο έσπευδε να πρωτοσυναντήσει τον μπάρμπα Πέτρο Ματσούκα (αγαπημένο ανεψιό των Κουβελιώτη και Κουρέτα) στου οποίου την οικία και διέμεινε πολλές φορές).
                                                                           Ηλίας Ε. Καραμπάτσος
Από τα βιβλία: «Χίλια χωριά στη δίνη του Χρόνου»-2013, σελ. 116-117 και «Η Σταφιδική Εξέγερση του 1935 – Ο ατέρμονος Μεσοπόλεμος της αγροτιάς», γ’ εκδ. σελ.97-98.