«Μίλα μ’ αγάπη
στην ευσχήμονη νιότη.
Όποιος μιλάει μ’ αγάπη,
μ’ αγάπη πληρώνεται»!
(Θοδωρής Βλαχοδημήτρης – «Ανθρώπινο Μέγεθος»)
Για 10η συνεχή χρονιά, απονεμήθηκαν χθες -Τετάρτη 18-10-2017- τα βραβεία Θοδωρή και Πάνου Βλαχοδημήτρη (εις μνήμην του σπουδαίου ποιητή και στοχαστή, διδάκτορος παν/μίου Αμβούργου Θοδωρή και του γιου αυτού, πυρηνικού φυσικού Πάνου) στους τρεις πρωτεύσαντες των λυκείων του δήμου Πύλου-Νέστορος! Πρόκειται για τις κοπέλες: Παπαγιαννοπούλου Γεωργία -φοιτήτρια της Ιατρικής Πατρών από το λύκειο Πύλου, η Πετρούλα Παγώνα -φοιτήτρια της Νομικής Αθηνών από το λύκειο Χώρας, καθώς και η Αγγελοπούλου Κων/να -φοιτήτρια Νομικής Κομοτηνής από το λύκειο Χώρας! Η εκδήλωση έγινε στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Πύλου-Νέστορος.
Συγχαρητήρια στα παιδιά της Πυλίας και εις ανώτερα!!!

«Θοδωρή μου, πόσα έχουν αλλάξει
από τότε που πήρες το δρόμο,
για όπου κι απ’ όπου θα μπόρειες
με την τιμή σου να βλέπεις 
τα δέντρα
και τους άλλους ανθρώπους…
Από τότε που είπες: «Είναι
ντροπή να σκλαβώνουν αγροίκοι
το πνεύμα μας. Πρέπει να κάνουμε
ό,τι μπορούμε να διώξουμε
τους αμαθείς και τους βάναυσους,
εκείνους που
ξεπουλάνε για τριάντα αργύρια
τη λευτεριά, την τιμή
και το έχει μας».

Τώρα, κοίτα που φτάσαμε.
Τρείς-πέντε επίορκοι
κλειστήκανε μέσα.
Οι άλλοι σουλατσάρουν ελεύθεροι.
Εκείνοι
που κρύβονταν πίσω τους,
εμείναν ανέγγιχτοι.

Πού είναι το «χρυσοπράσινο φύλλο
ριγμένο στο πέλαγο»;
Χιλιάδες πλήρωσαν
με αίμα και δάκρυ τη ζήση τους,
στα χέρια βιαστών,
ληστών και φονιάδων
με του Αττίλα τα σχέδια.

Πολλοί στην πατρίδα
δε μάθανε τίποτα.
Κοιλιές παχυμένες, κεφάλια αγύριγα,
ο καθένας την κόκα του.
Όποιος γελάσει τον άλλο,
όποιος πορνέψει,
ψευτίσει και κλέψει,
όποιος δεν κάνει
σωστά τη δουλειά του,
περνάει για έξυπνος.
Αργύρια πέφτουν συνέχεια
σε χέρια ανθρώπων που δεν έχουν
τσίπα ντροπή να ρίξουν σκοινί,
να ξεπλύνουν την προδοσία που κάνουν
στην αγαπημένη πατρίδα μας.

Θοδωρή μου, τι μου πικραίνεσαι;
Τι μπορώ να σου κάνω
να μουλώσει ο καημός,
να συχάσει η καρδιά σου
κι ο πόνος σου;
Στήσε αγάλματα,
κάμε, αρχιμάστορα,
να χαμογελάνε τα πρόσωπα.
Ίσως έτσι ντραπούνε αγροίκοι,
πισωγυρίσουνε βάναυσοι.
Μίλα μ’ αγάπη
στην ευσχήμονη νιότη.

Όποιος μιλάει μ’ αγάπη
μ’ αγάπη πληρώνεται.
Γίνε παραστάτης καλός,
διδάσκαλος έντιμος.
Προστάτεψέ τη, ποιητή,
σαν αρχάγγελος
με της καρδιάς σου
την ευλογημένην αγνεία
και την γλυκειά τρυφερότητα.
Δείξε όσο μπορείς,
είναι ανάγκη να μάθουν
την ομορφιά του πρωιού
τη χαρά της αγάπης
και των έντιμων πράξεων
οι νεώτεροι άνθρωποι.

Τώρα, θάειναι πάλι εκεί κατου
μυρωμένη,
λαμπερόχρωμη άνοιξη.
Σπαράγγια θα φυτρώνουν
στους όχτους.
Παπαρούνες στα χέρσα χωράφια.
Κάντιο, λαπάντι ο γιαλός,
κι ο ουρανός καταγάλανος,
χαρά κι αναγάλλιαση
για όσους κρατάν την ψυχή τους
καθαρή, τρυφερή και αιδήμονη»!

(Από τη συλλογή «Ανθρώπινο Μέγεθος»-1976)